Op zondagmiddag nam mijn vader me regelmatig mee op de fiets. Die tochtjes eindigden steevast bij de Barendrechtse brug. In het weekend was er volop bedrijvigheid in het haventje. Iedereen was bezig met zijn plezierbootje. De een maakte zich klaar voor een vaartocht, de ander was hard bezig met schilderen.
Soms maakten we ook een praatje met de brugwachter in zijn stuurhut, achttien meter boven de rivier. De trap bevond zich aan de buitenkant van de heftoren. Ik klom dan bungelend boven het water naar boven, zwevend tussen hemel en aarde. Echt een ’Stairway to Heaven.’
Op 22 juli 1969 kwam er plotseling een einde aan die heerlijke uitstapjes. Ik vond het verschrikkelijk, dat de brug (mijn brug!) werd afgepakt door zo’n stomme tunnel. De brug, mijn sterke stalen vriend, zou worden gesloopt? Dat kon gewoon niet! Het maakte me boos en verdrietig tegelijk.
Ik was 10 jaar en wij hadden thuis geen auto. Files bestonden niet, want wij deden alles op de fiets. Dus zo’n tunnel was nergens voor nodig. Werkelijk, ik verwenste de nieuwe tunnel hartgrondig en nam me voor om er nooit, maar dan ook nóóit door te gaan!
Maar toch viel er niet aan te ontkomen. Twee dagen voor de dag des oordeels ging ik met lood in mijn schoenen naar onze vertrouwde plek. Het voelde als een rouwbezoek. Nog een keer definitief afscheid nemen van de overledene, voordat deze voorgoed verdwijnt.
Ik liep over het brugdek met één hand op de reling en zei constant zachtjes: dag brug, dag brug, dag…

Ingezonden door Arco van de Ree