Barendrecht is een veilige gemeente. Dat is ongeveer de boodschap die we vanuit het gemeentehuis steeds opnieuw horen. En natuurlijk: Barendrecht is geen gemeente waar je bij iedere stap over je schouder hoeft te kijken. De meeste inwoners gaan naar hun werk, naar school, naar de sportclub en weer naar huis zonder ooit met criminaliteit in aanraking te komen.

Maar veiligheid gaat niet alleen over statistieken. Het gaat ook over wat mensen zien, horen en ervaren. Juist de afgelopen weken kregen we in Barendrecht een opvallende reeks berichten. Op 21 augustus rukte een zwaarbewapende politie-eenheid uit na een melding van een bedreiging met een vuurwapen aan de Olmenwede. Een week eerder raakten twee gemeentelijke handhavers gewond toen een aanhouding aan de Avenue Carré uit de hand liep. Eerder deze maand werd na een achtervolging een vermoedelijke drugsdealer aangehouden en drugs aangetroffen. En op 23 augustus publiceerde de politie beelden van verdachten van een straatroof aan de Van Beuningenhaven, waarbij vijf jongeren betrokken zouden zijn geweest.

Dat zijn geen theoretische veiligheidsproblemen. Het zijn gebeurtenissen die zich afspelen in onze eigen woonwijken. En dan is er nog de Middenbaan. Daar werden tussen 1 januari 2025 en 22 januari 2026 maar liefst 35 strafrechtelijke incidenten geregistreerd, waaronder een gewapende overval en pogingen tot straatroof en beroving. De burgemeester heeft daarom het cameratoezicht op de Middenbaan verlengd tot eind 2027.

Wie dan zegt dat er niets aan de hand is, kijkt wel erg selectief naar de werkelijkheid.

Ook de gemeenteraad ziet deze signalen. Barendrechts Belang stelde na twee straatroven eind mei schriftelijke vragen over straatroof en jeugdcriminaliteit. De partij wilde onder meer weten wat de gemeente en politie deden en welke maatregelen nodig waren. Het antwoord van burgemeester Schneider was opvallend geruststellend: volgens hem was er op dat moment geen aanleiding voor aanvullende veiligheidsmaatregelen.

En precies daar zit wat mij betreft het probleem. Niet in de constatering dat Barendrecht over het algemeen veilig is. Dat kan heel goed waar zijn. Het probleem ontstaat wanneer die constatering wordt gebruikt om afzonderlijke signalen steeds kleiner te maken. Want hoe vaak moet er iets gebeuren voordat een patroon serieus genoeg wordt gevonden?

Ook de partij Echt voor Barendrecht trok in juli aan de bel. EVB stelde dat zij veel signalen van inwoners over veiligheid had ontvangen en vond dat veiligheid meer aandacht verdient. Dat is relevant. EVB maakt immers deel uit van de politieke werkelijkheid van Barendrecht en heeft bovendien een bestuurlijke geschiedenis in deze gemeente. De vragen vanuit de raad komen dus niet uit het niets. Ze zijn mede gebaseerd op signalen uit de samenleving.

Daar komt nog een tweede probleem bij: de veiligheid van degenen die namens de gemeente optreden. Twee BOA's die gewond raken bij een aanhouding is niet zomaar een incident dat je kunt afdoen als onderdeel van het werk. Handhavers zijn het zichtbare gezicht van het gemeentelijke gezag. Wanneer zij worden geconfronteerd met agressie en geweld, raakt dat niet alleen hen persoonlijk. Het raakt ook de geloofwaardigheid en het gezag van de overheid.

Het eigen veiligheidsbeleid van Barendrecht is daar eigenlijk glashelder over. De gemeente schrijft dat structurele overlast, intimidatie, vernielingen en normoverschrijdend gedrag consequent moeten worden aangepakt. Tegelijkertijd erkent het gemeentelijke veiligheidsbeleid dat het aantal overlastmeldingen fors is gestegen en dat agressie tegen ambtenaren een serieus probleem vormt. Dat is geen oppositieretoriek. Het staat gewoon in het eigen beleidsdocument.

Daarom vind ik de houding van burgemeester Schneider soms te gemakkelijk. Niet omdat hij letterlijk zegt dat ieder incident onbelangrijk is, maar omdat zijn geruststellende toon het risico met zich meebrengt dat inwoners zich niet serieus genomen voelen. Een burgemeester mag geruststellen. Sterker nog, dat hoort bij zijn rol. Maar geruststelling mag nooit in de plaats komen van erkenning.

Het nieuwe coalitieakkoord belooft ondertussen precies dat: zichtbare handhaving, intensievere samenwerking tussen politie en BOA's, cameratoezicht waar nodig en een blijvende inzet voor een volwaardig politiebureau in Barendrecht.

Prima. Maar beleid is pas iets waard als inwoners daar op straat iets van merken. Barendrecht hoeft geen angstige gemeente te worden. Integendeel. Juist omdat we trots zijn op het dorpse karakter, moeten we dat beschermen. Niet door problemen groter te maken dan ze zijn, maar ook niet door ze kleiner te maken.

Een vuurwapenbedreiging is geen statistiek. Een gewonde BOA is geen voetnoot. Een straatroof is geen incident dat je alleen maar kunt afvinken. En een reeks signalen van inwoners en gemeenteraadsleden is geen politiek lawaai.

Veiligheid begint namelijk niet op het moment dat de sirenes aangaan. Veiligheid begint bij de vraag of inwoners erop vertrouwen dat hun bestuur ziet wat zij zien.

En daar heeft Barendrecht nog wel wat werk te doen. Want een gemeente wordt niet veiliger door vaak genoeg te zeggen dat zij veilig is. Een gemeente wordt veiliger door ervoor te zorgen dat mensen dat ook daadwerkelijk voelen.