De gemeente Barendrecht wil per eind 2027 betaald parkeren invoeren bij het NS-station. Officieel om “parkeerdruk in de wijken te voorkomen” en om de nieuwe wijk Stationstuinen met 3500 woningen leefbaar te houden. Voor veel inwoners en reizigers voelt deze maatregel echter anders: als het afwentelen van een gemeentelijk probleem op de automobilist.

Station Barendrecht is al jaren een belangrijk overstappunt voor forenzen. Niet alleen Barendrechters, maar ook mensen uit omliggende gemeenten parkeren hier om met de trein verder te reizen. Dat kon altijd zonder extra kosten. Nu wordt parkeren ineens een betaalde dienst, terwijl het aantal reizigers groeit en volwaardige alternatieven ontbreken. Dat is geen doordacht mobiliteitsbeleid, maar symptoombestrijding.

Volgens de gemeente is betaald parkeren nodig om parkeerdruk in de omliggende wijken tegen te gaan. Maar die parkeerdruk ontstaat niet door bewoners. Die ontstaat door jarenlang gebrek aan visie en planning. Jarenlang vervulde het station feitelijk een regionale P+R-functie, zonder dat hier voldoende parkeercapaciteit of beleid tegenover stond. Nu de wijk De Stationstuinen wordt gebouwd, wordt het station plots als een probleem gezien. De rekening wordt doorgeschoven naar de gebruiker.

De gemeente kiest daarbij voor de makkelijke weg. In plaats van te investeren in extra parkeergelegenheid, slimme P+R-oplossingen of een eerlijke overgangsregeling, wordt simpelweg een tarief ingevoerd. Wie geen alternatief heeft, betaalt. Wie dat niet wil, zal hoogstwaarschijnlijk uitwijken naar andere wijken. Het probleem verdwijnt niet, maar verplaatst zich.

Daar zit de kern van het probleem: parkeerdruk wordt niet opgelost, maar doorgeschoven. Zodra het parkeerdek betaald parkeren wordt, is het logisch dat automobilisten elders gaan zoeken naar een gratis plek. Dat leidt tot extra druk in omliggende straten, waarna de gemeente vermoedelijk opnieuw ingrijpt met betaald parkeren of vergunningen. Zo ontstaat een bekend patroon: stap voor stap breidt betaald parkeren zich uit, zonder dat inwoners zich echt gehoord voelen.

De gemeente spreekt van “sturen op duurzaam vervoer”. Maar duurzaamheid bereik je niet door mensen financieel te straffen zonder serieuze alternatieven te bieden. Zolang het openbaar vervoer buiten de spits beperkt is, fietsroutes niet voor iedereen haalbaar zijn en deelmobiliteit vooral een papieren oplossing blijft, is de auto voor veel mensen simpelweg noodzakelijk.

Betaald parkeren bij station Barendrecht is daarom geen neutrale maatregel, maar een politieke keuze. Een keuze om ruimtelijke en financiële problemen niet op te lossen, maar te beprijzen. En een keuze die het vertrouwen van inwoners onder druk zet, omdat telkens weer blijkt: als het ingewikkeld wordt, betaalt de burger.