De Surinaamse oud-president Chan Santokhi is op 67-jarige leeftijd overleden. Dat meldt zijn partij, de Vooruitstrevende Hervormingspartij. Santokhi werd maandag onwel in zijn woning in Lelydorp en is met spoed naar het ziekenhuis gebracht, waar hij later overleed. Volgens Surinaamse media zou sprake zijn van een acuut hartinfarct.

Santokhi was president van Suriname van 2020 tot 2025 en bleef tot zijn overlijden voorzitter van de VHP. Hij leidde de partij naar verkiezingswinst in 2020 en speelde een centrale rol in de politieke en economische koers van het land.

Voor Tina Jakoeb, raadslid namens Groenlinks PvdA Barendrecht en actief binnen VHP Nederland, is het verlies van Santokhi niet alleen politiek, maar vooral persoonlijk voelbaar. De VHP, voluit Vooruitstrevende Hervormingspartij, is de moederpartij waarvan VHP Nederland (VHP NL) een afdeling is.
“Het voelt onwerkelijk om deze woorden te schrijven. Zijn overlijden raakt mij diep. Sinds 2018 ben ik betrokken bij de VHP. In die jaren heb ik niet alleen campagnes mogen voeren, maar heb ik hem ook van dichtbij mogen leren kennen. Als partijleider en als president. Rollen die hij met dezelfde toewijding, rust en overtuiging vervulde.

Wat mij altijd zal bijblijven, is zijn oprechte aandacht voor mensen. Voor iedereen. Maar zeker ook voor de diaspora. Hij zag ons. Hij betrok ons. Hij gaf ons het gevoel dat wij ertoe deden en onderdeel waren van het grotere geheel. Dat was geen vanzelfsprekendheid, dat was zijn bewuste keuze.
Ik heb de eer gehad om naast hem te mogen staan, om met hem samen te werken en om van hem te leren. Hij was voor mij niet alleen een president, maar ook een leider die dichtbij kwam. Dankzij zijn voorbeeld en overtuiging heb ik zelf de inspiratie gevonden om politiek actief te worden en mij in te zetten voor de samenleving.

Inclusieve koers

Onder zijn leiding groeide de partij en werd een inclusieve koers ingezet, waarin iedere Surinamer zich kon herkennen. Zijn leiderschap bracht vertrouwen en richting, juist in een periode waarin dat hard nodig was.

Maar boven alles zal ik hem herinneren als mens. Warm, benaderbaar en standvastig. Iemand die verantwoordelijkheid droeg, ook als het zwaar was.
Zijn pad stopt hier, maar de weg die hij heeft ingezet gaat door. In dankbaarheid, in respect en met een groot gemis zal ik mij blijven inzetten voor de waarden waar hij voor stond.”