Over anderhalve maand gaan we weer naar de stembus. Nee… niet omdat er wéér een kabinet is gevallen. Maar om te bepalen met wie en hoe we ons eigen dorp besturen de komende vier jaar. 

In Barendrecht had EVB de afgelopen vier jaar de meerderheid. De vier jaar ervoor was EVB door een monsterverbond van alle andere partijen aan de kant gezet. Toen EVB de verkiezingen daarna de meerderheid haalde, waren sommige partijen niet mals in hun commentaren. De SGP had het over ‘totalitair bestuur’. En D66 dacht dat Noord-Korea aan de Maas dichterbij was dan gedacht. 

Overdrijven is ook een vak. Zulke uitspraken doen geen recht aan mensen die écht in landen met verwerpelijke regimes wonen. Neem Afghanistan, waar de Taliban helaas weer de baas is. Daar hebben vrouwen amper rechten, laat staan stemmen. Als je daar publiekelijk je mening geeft, riskeer je lijfstraffen. 

Die grote woorden uit 2022 bleken in Barendrecht natuurlijk onzin. Het afval wordt gewoon opgehaald, bomen worden aangeplant en huizen gebouwd. En verder wordt beter samengewerkt dan voorheen. Met alle ruimte voor meningsverschillen. Op 18 maart bepaalt de kiezer welke kant het de komende vier jaar op moet in Barendrecht. Er valt wat te kiezen. Op inhoud. Op aanpak. En natuurlijk op mensen. Deze weken presenteren partijen hun kandidatenlijsten. 

In Barendrecht werd bekend dat één partij meedoet zonder vrouwen op de kieslijst. Ik hoor u denken: de mannenbroeders van de SGP natuurlijk. Fout! Die doen mee in een combinatielijst met de ChristenUnie. En daar mogen vrouwen wel op de lijst. 

Nee, het blijkt te gaan om D66. De ironie! Uitgerekend de partij die prat gaat op diversiteit en quota, kon in Barendrecht niet één vrouw vinden voor op het stembiljet. Een top-10 metenkel mannenbroeders! De vergelijking met verre landen…laat ik maar achterwege.