Het is een veelgehoorde slogan in de lokale politiek van Barendrecht: "Wij zetten ons in voor een groenere gemeente!" Maar hoe groén is groén eigenlijk, als er besloten wordt om een festival in de Zuidpolder te organiseren, een truckrun door het landschap te sturen en een natuur- en recreatiegebied te bebouwen?

Niets schreeuwt ‘natuurbehoud’ als een festivalterrein midden in de polder. Waar normaal gesproken vogels broeden en de wind door wuivend gras waait, verrijzen ineens podia, biertaps en dixi-toiletten. Wie steevast pleit voor meer groen en biodiversiteit, ziet in een dergelijk evenement blijkbaar geen enkel probleem. Natuurlijk, er worden na afloop netjes afvalprikkers ingezet en er wordt ‘duurzaam’ bier geschonken, maar de verstoring van flora en fauna blijft opvallend buiten beschouwing.

Dan hebben we de truckrun die wellicht weer georganiseerd gaat worden medio 2026: een toeterende optocht van vrachtwagens door onder andere het "groene" hart van de gemeente. Honderden liters (bio)diesel, vergelijkbaar met 20 lijnvluchten naar Londen, worden verstookt om kinderen met een beperking een onvergetelijke dag te bezorgen, uiteraard een prachtig doel, dat staat buiten kijf. Maar ergens wringt het toch een beetje dat een partij die vergroening predikt, zonder blikken of blozen dit soort evenementen faciliteert. Misschien wordt ‘groen’ hier niet zozeer in ecologische, maar in figuurlijke zin bedoeld, de kleur van de verkeerslichten die op groen springen voor de toetertrucks.

En dan de kers op de ‘groene’ taart: de plannen om in De Zuidpolder (fase 2) woningen te bouwen. Niet zomaar huizen, nee, ‘duurzame’ woningen. Want als je het label ‘duurzaam’ of 'natuurinclusief' op een project plakt, dan mag het blijkbaar overal gerealiseerd worden. Zelfs in een gebied dat oorspronkelijk bedoeld was voor ontspanning in de natuur. Een fascinerend staaltje beleidslogica.

Het is een knappe prestatie om als politieke partij zowel het groene vaandel hoog te houden als initiatieven te steunen die datzelfde groen ondermijnen. Misschien moeten we ‘echt groen’ in deze context niet langer zien als een streven naar natuurbehoud, maar als een breed interpreteerbaar begrip dat met de juiste retoriek overal op toegepast kan worden.