Soms zie je een coalitie waarvan je denkt: verrassend. Soms vraag je je af of de onderhandelaars per ongeluk de verkeerde vergaderzaal zijn binnengelopen. Dat gevoel bekruipt bij het nieuws dat EVB, SGP-ChristenUnie en GroenLinks-PvdA een onderhandelaarsakkoord hebben bereikt.

Natuurlijk, gemeentepolitiek is anders dan landelijke politiek. Het gaat over woningen, wegen, groenvoorzieningen en parkeerplaatsen. Dat argument zullen de betrokken partijen ongetwijfeld gebruiken om deze samenwerking te verdedigen. Maar daarmee verdwijnen de politieke verschillen niet ineens als sneeuw voor de zon.

Sterker nog: tussen SGP-CU en GroenLinks-PvdA bevinden zich op tal van onderwerpen fundamentele tegenstellingen. Waar GroenLinks-PvdA de nadruk legt op een progressieve samenleving, meer klimaatmaatregelen en een actieve rol van de overheid, staat SGP-CU juist voor een behoudende visie, gebaseerd op christelijke waarden en terughoudendheid bij maatschappelijke veranderingen.

Niet voor niets staan deze partijen landelijk vaak aan tegenovergestelde kanten van het politieke speelveld. EVB bevindt zich daar vervolgens weer tussenin als lokale partij die vooral pragmatisch opereert. Maar ook pragmatisme kent grenzen. Een brug kan twee oevers verbinden, maar niet als die steeds verder uit elkaar drijven. De vraag die daarom boven deze coalitie hangt is: waar gelooft dit nieuwe college eigenlijk in?

Een bestuur heeft meer nodig dan een meerderheid van zetels. Het heeft een gezamenlijke koers nodig. Een gedeelde visie op de toekomst van Barendrecht. Wanneer partijen op fundamentele onderwerpen zo verschillend denken, ontstaat het risico dat een coalitie vooral wordt gebouwd op compromissen die niemand echt wil.

Dat kan een tijdje goed gaan. Totdat de eerste moeilijke dossiers op tafel komen. Extra woningbouw. Energietransitie. Sociale voorzieningen. Cultuur. Participatie. Asielbeleid.  Verschillen die tijdens onderhandelingen vaak worden weggepoetst zijn vaak ineens weer levensgroot aanwezig.

Misschien verrast deze combinatie iedereen en blijkt zij stabieler dan verwacht. Dat valt ook niet uit te sluiten. Maar op basis van de politieke profielen van de betrokken partijen voelt deze coalitie vooral als een huwelijk tussen partners die elkaar tijdens de eerste afspraak al vertelden dat ze eigenlijk heel verschillend naar Barendrecht kijken.

Een coalitie kan alleen slagen als er meer is dat partijen bindt dan dat hen scheidt. De komende jaren zal moeten blijken of dat in Barendrecht daadwerkelijk het geval is. Voorlopig oogt deze combinatie vooral als een politieke constructie die op papier mogelijk is, maar in de praktijk nauwelijks logisch lijkt.