Er zijn momenten waarop een burgemeester niet kan volstaan met een geruststellende glimlach, een persbericht en de mededeling dat de gemeente ‘in gesprek’ is.

Een aanranding op de Middenbaan is zo’n moment.

Een vrouw wordt lastiggevallen en aangerand op een plek waar iedere Barendrechter veilig moet kunnen lopen. Dan verwacht je geen bestuurlijke mist, maar duidelijk leiderschap. Een burgemeester die zegt: dit is ernstig, dit accepteren we niet en we doen alles wat binnen onze mogelijkheden ligt om herhaling te voorkomen.

Want wie criminaliteit kleiner maakt dan zij is, maakt het probleem niet kleiner. Hij vergroot alleen het gevoel van onveiligheid. Immers achter iedere aangifte zit een slachtoffer. Achter iedere straat waar mensen zich onveilig voelen, zit een werkelijkheid die niet verdwijnt omdat het college haar anders formuleert.

De burgemeester is geen politiechef. Dat moeten we eerlijk houden. Hij doet niet zelf het strafrechtelijk onderzoek en bepaalt niet welke verdachte wordt vervolgd. Maar hij is wél verantwoordelijk voor de openbare orde en veiligheid in de gemeente. Juist daarom mag van hem zichtbaar leiderschap worden verwacht wanneer inwoners worden geconfronteerd met ernstige criminaliteit.

Daar mogen we hem dus op aanspreken. En dan wordt het ongemakkelijk.

Want terwijl op de Middenbaan een vrouw wordt aangerand, gaat het ook over brandweerscooters, camera’s, overlast en handhaving. De gemeente presenteert die maatregelen alsof daarmee het veiligheidsprobleem onder controle is.

Maar een camera is geen veiligheidsbeleid. Een scooter is geen veiligheidsbeleid. Een beleidsnota is geen veiligheidsbeleid.

Aanwezigheid. Handhaving. Duidelijke grenzen. En optreden tegen wie die grenzen overschrijdt. Dáár begint veiligheidsbeleid.

En dan komt ook nog de zorgen over het AZC om de hoek kijken. Wie een AZC wil realiseren, heeft de plicht niet alleen uit te leggen waarom opvang nodig is, maar vooral hoe de veiligheid wordt gegarandeerd. Voor omwonenden. Voor ondernemers. Voor vrouwen die ’s avonds naar huis lopen. En voor de toekomstige bewoners van het AZC zelf.

Een burgemeester die de zorgen van inwoners te snel als overdreven wegzet, loopt het risico precies datgene te verliezen wat hij als burgemeester nodig heeft: vertrouwen.

Want misschien is dát wel het grootste probleem in Barendrecht. Dat inwoners het gevoel krijgen dat hun zorgen eerst bestuurlijk moeten worden afgezwakt voordat ze serieus worden genomen.

Een aanranding is geen incident dat je met een geruststellende formulering kunt wegpoetsen. Criminaliteit wordt niet minder ernstig omdat het politiek beter uitkomt om vooral de rust te bewaren.

Burgemeester, uw taak is niet om Barendrecht ervan te overtuigen dat het allemaal wel meevalt.

Uw taak is ervoor te zorgen dat Barendrecht veilig ís en eerlijk te zeggen wanneer dat niet zo is.