Kijk aan. Wethouder Van der Linden is weer terug uit België. Twee dagen op werkbezoek, met bezoeken aan Antwerpen en Gent en aandacht voor stedelijke ontwikkeling, woningbouw, mobiliteit en bewonersparticipatie. Kortom: genoeg inspiratie om bestuurlijk weer een tijdje vooruit te kunnen. En dat is mooi. Want inspiratie kunnen we in Barendrecht goed gebruiken.

De vraag is alleen: wat heeft de wethouder precies meegenomen uit België?Heeft hij in Antwerpen ontdekt hoe je duizenden woningen bouwt zonder dat de wegen dichtslibben? Heeft hij geleerd hoe je bewonersparticipatie organiseert vóórdat besluiten al min of meer vaststaan? Of heeft hij vooral ontdekt dat het in België óók regent? Want ondertussen ligt er in Barendrecht nogal wat op tafel.

Neem de nieuwe woonwijk De Stationstuinen. Een ontwikkeling waarmee Barendrecht er duizenden inwoners bij krijgt. Mooie plaatjes, veel groen, autoluw, duurzaam en klimaatbestendig. Allemaal termen waar geen weldenkend mens tegen kan zijn. Maar ergens tussen de artist impressions en de werkelijkheid ligt nog gewoon een straat. En daar rijden straks auto's. Veel auto's.

Daar gaan straks mensen wonen. Die moeten naar hun werk, hun kinderen naar school brengen, boodschappen doen en familie bezoeken. De dagelijkse werkelijkheid laat zich nu eenmaal niet wegtekenen in een stedenbouwkundig plan.

Dus rijst een eenvoudige vraag: heeft onze wethouder in Antwerpen ook gekeken naar wat er gebeurt wanneer een ambitieus stedenbouwkundig plan botst met de dagelijkse praktijk?

En dan is er nog de discussie bijvoorbeeld over het AZC. Maximaal 350 asielzoekers in het Zuidelijk Randpark. Ook daar wordt vooral gesproken in bestuurlijke termen: procedures, participatie, veiligheid en ruimtelijke inpassing.

Maar inwoners spreken een andere taal. Die vragen zich af: wat betekent dit voor onze buurt? Wat betekent het voor de veiligheid? Voor de voorzieningen? Voor de leefbaarheid en de omgeving? Dat zijn geen theoretische vragen. Dat zijn vragen waar inwoners iedere dag mee te maken hebben.

Van der Linden heeft tijdens zijn Belgische avontuur ongetwijfeld ook over Barendrecht gesproken. Over onze gemeente, onze groei en onze ambities.

Maar wat heeft hij daar precies verteld? Heeft hij verteld dat Barendrecht de komende jaren ingrijpend verandert? Dat met de komst van de Stationstuinen het dorpse karakter van onze gemeente verder verandert? Heeft hij verteld dat we tegelijkertijd worstelen met bereikbaarheid, verkeersdruk en leefbaarheid? En heeft hij misschien ook verteld dat de lokale politiek jarenlang behoorlijk stevig in één hand heeft gelegen? Van der Linden is immers niet zomaar een wethouder die toevallig een bestuursfunctie bekleedt. Met Echt voor Barendrecht heeft hij een dominante politieke positie opgebouwd. Dat brengt niet alleen invloed met zich mee, maar ook verantwoordelijkheid.

Een werkbezoek is daarbij geen bewijs dat je de wijsheid in pacht hebt. Inspiratie is mooi. Maar uiteindelijk gaat het erom wat je ermee doet. Dus, wethouder: laat die Belgische inspiratie vooral niet in België achter. Neem haar mee terug naar het gemeentehuis. En laat ons vervolgens zien wat ermee gebeurt. Niet in een persbericht met foto's van een delegatie die aandachtig naar een Belgische bestuurder luistert. Maar gewoon hier, in Barendrecht. Dan kunnen inwoners zelf beoordelen of de lessen uit Antwerpen en Gent daadwerkelijk iets opleveren.

Want als de belangrijkste conclusie van twee dagen België uiteindelijk alleen maar is dat er "veel inspiratie is opgedaan", dan zou dat zomaar eens de duurste Belgische excursie van het jaar kunnen blijken.