Barendrecht kent een stille statistiek: opvallend veel jongeren wonen hier tot ver in de twintig, soms zelfs dertig, nog thuis. Soms uit luxe, maar veel vaker omdat betaalbare woningen schaars zijn. Precies daar begon vier jaar geleden het toneelstuk rond Stationstuinen.

Vlak voor de verkiezingen van maart 2022 werd deze gebiedsontwikkeling gepresenteerd als een wonderoplossing: wonen voor jong en oud, voor kleine én grote beurs, groen, pal naast het station. Auto niet nodig. En wie die auto toch prettig vond, hoefde zich geen zorgen te maken. Aldus de toenmalige CDA-wethouder Peter Luijendijk. Hij kondigde aan te onderzoeken of de wijk zonder betaald parkeren gerealiseerd kon worden.

In een sterk gepolariseerde gemeenteraad met een coalitie van 15 zetels tegenover EVB met 14 in de oppositie, stemde de gemeenteraad vlak voor de verkiezingen unaniem in. Na de verkiezingen daalde de realiteit in. Het aangekondigde onderzoek bleek een wassen neus. Omdat de uitkomst al lang bekend was: zonder betaald parkeren was de wijk in deze vorm kansloos. De rekensommen lagen er al. De spelregels van het rijk ook. Net als de rendementseisen van ontwikkelaars en de afspraken met woningcorporaties, die wel betaalbare woningen willen bouwen, maar het autobezit van hun huurders liever afwentelen op de gemeente. Zonder betaald parkeren zou een miljoenentekort bij alle Barendrechtse belastingbetalers belanden.

En dus kwam het eerlijke verhaal op tafel: ergens zit het zuur. Dat zuur heet betaald parkeren in Stationstuinen en nergens anders in Barendrecht. Wie nu roept “geen betaald parkeren”, zegt tegen veel thuiswonende jongeren, met of zonder auto, vooral dit: blijf nog maar even zitten. Gratis parkeren is prettig. Maar betaalbaar wonen vraagt zeker in deze tijd keuzes.