Wie is er vroeger niet groot mee geworden? Belletje lellen. Aanbellen bij een wildvreemde voordeur, wachten tot iemand opendoet en vervolgens zo hard mogelijk wegrennen. Tot je buiten adem om de hoek staat en je je afvraagt of de bewoner je heeft gezien.

Onschuldig kattenkwaad. Een beetje baldadig, een beetje kinderachtig en vooral: zonder verstrekkende gevolgen.

Maar in de Barendrechtse gemeenteraad hebben ze inmiddels een volwassen variant ontdekt: stemknopje lellen. Je drukt op het knopje van een ander en kijkt wat er gebeurt. Alleen is er in de gemeenteraad één klein verschil: zodra de deur opengaat, kun je niet meer wegrennen.

Tijdens een stemming drukte EVB-er Bastiaan Booij op het stemkastje van fractiegenoot Margo Stolk. Een grapje, zo lijkt het. Stolk wilde inderdaad vóór stemmen en had haar keuze tijdens de stemming nog kunnen aanpassen, maar deed dat niet.

Eind goed, al goed, zou je als kind denken.

Maar de gemeenteraad is geen schoolplein en een stemkastje is geen deurbel. Een gemeenteraadslid beschikt over een democratisch mandaat. Een stem is geen speeltje. En procedureel maakt het nogal wat uit of iemand zélf op de knop drukt of dat een ander dat voor hem of haar doet.

Dus moet de stemming opnieuw.

En daar zit de ironie: een motie over speeltoestellen die al in uitvoering is, moet opnieuw door de raad omdat iemand kennelijk even vergat dat je in de politiek niet aan andermans knopjes zit.

Het is bijna aandoenlijk.

En dan wordt het helemaal interessant wanneer EVB zich vooral lijkt druk te maken over het feit dat het voorval naar buiten is gekomen.

Dat is toch een beetje alsof je vroeger bij het belletje lellen niet boos was omdat je had aangebeld, maar omdat de buurman je ouders had verteld dat jij het was.

Wie heeft ons verlinkt? Zielige reactie!

Natuurlijk is vertrouwelijkheid belangrijk. Informatie uit een overleg hoort niet zomaar op straat te belanden. Maar dat staat los van de kern van de zaak: de spelregels van de democratie zijn geen kattenkwaad.

Je kunt achteraf zeggen dat er geen kwade bedoeling was. Je kunt erop wijzen dat de stem overeenkwam met de stemintentie. En je kunt aanvoeren dat de motie inmiddels wordt uitgevoerd. Allemaal begrijpelijk.

Maar daarmee verdwijnt het principiële probleem niet.

Want stel dat we het omdraaien. Stel dat iemand per ongeluk op het verkeerde knopje drukt en daardoor een motie met één stem verschil wordt aangenomen of verworpen. Dan zeggen we toch ook niet: ‘Ach, hij bedoelde eigenlijk wat anders. We weten wat hij had willen stemmen. Niet zo moeilijk doen.’

Natuurlijk niet.

Een stem is persoonlijk. Een stem is onderdeel van een democratisch proces. En dus geldt eigenlijk maar één simpele regel:

Blijf van elkaars knopjes af.