Wie de eerdere columns over de inmiddels beruchte kliko-tegel heeft gelezen, weet dat dit dossier ondertussen een eigen leven leidt. Wat in september 2024 begon als een eenvoudige vraag, is inmiddels uitgegroeid tot een gemeentelijke soap met meer afleveringen dan een gemiddelde Netflix-serie. Alleen ontbreekt nog altijd het belangrijkste: een oplossing.
Ruim twee jaar later is er nog steeds geen tegel, geen zichtbare voortgang en vooral geen concrete datum. De gemeente blijkt voorlopig nog niet uitgespeeld.
De nieuwste reactie van BAR Afvalbeheer is namelijk opnieuw een schoolvoorbeeld van bestuurlijk uitstelgedrag. Het project is volgens de organisatie meerdere malen verschoven vanwege "andere prioriteiten" en "de omvang van het project".
Tegelijkertijd erkent BAR Afvalbeheer nadrukkelijk het belang en de noodzaak van de verbeteringen. Het project bevindt zich echter nog in de voorbereidingsfase. Uitvoering wordt mogelijk in 2027 voorzien.
Mogelijk in 2027. Laat die formulering even bezinken. Geen planning, geen zekerheid en geen toezegging. Alleen een voorzichtig vooruitzicht dat zelfs na twee jaar nog met een slag om de arm wordt gepresenteerd.
Het gaat hier niet over de aanleg van een nieuwe metrolijn, een tunnel onder de Oude Maas of de ontwikkeling van een complete woonwijk. We hebben het over een plek voor afvalcontainers. Een tegel.
Maar blijkbaar is de klus organisatorisch van een dusdanige complexiteit dat zelfs 2027 nog niet met zekerheid kan worden genoemd.
En dan die prachtige verklaring: verschoven door andere prioriteiten.
Welke prioriteiten zijn dat precies? Waarom belandt een verbetering waarvan de gemeente zelf het belang en de noodzaak erkent telkens opnieuw onderaan de stapel? En wie bepaalt eigenlijk wanneer iets belangrijk genoeg is om ook daadwerkelijk uitgevoerd te worden?
Een gemeente kan zich niet eindeloos verschuilen achter projectomvang, interne afstemming en andere prioriteiten. Dat zijn geen antwoorden, maar verklaringen voor het uitblijven van actie. En na ruim twee jaar beginnen die verklaringen behoorlijk sleets te worden.
Van inwoners wordt ondertussen verwacht dat zij meedenken, suggesties aandragen en betrokken zijn bij hun leefomgeving. Prima. Maar wat is die participatie waard als een aangedragen oplossing vervolgens jarenlang in een ambtelijke wachtkamer verdwijnt? Inwoners betrekken bij verbeteringen om ze vervolgens met een antwoord vol mitsen, maren en vooral het woord "mogelijk" naar huis te sturen, is geen participatie. Het is verwachtingsmanagement zonder resultaat.
De dagelijkse praktijk verandert er ondertussen geen millimeter door. Kliko's staan nog altijd op onhandige plekken, bewoners blijven met de situatie zitten en ook voor de afvalinzameling is er niets verbeterd. Een probleem dat allang opgelost had kunnen zijn, blijft dus gewoon bestaan.
Misschien wel het meest veelzeggende aan dit dossier is dat niemand kennelijk de verantwoordelijkheid neemt om een eenvoudige toezegging te doen: dit gaan we oplossen, zo gaan we het doen en op deze datum is het klaar.
Na de eerdere columns over deze tegel-saga was er reden om op een doorbraak te hopen. Geen feestelijke opening met een wethouder, een lintje en een fotograaf. Zelfs geen gemeentelijke persverklaring. Gewoon een beetje voortgang. Een schop in de grond. Een tegel op zijn plaats. Eén tegel!
Maar nee. Opnieuw een bestuurlijk antwoord dat vooral uitlegt waarom het allemaal nog niet kan.
Na ruim twee jaar mag je toch verwachten dat ergens binnen het gemeentelijk apparaat inmiddels bekend is waar die tegel moet komen, wie daarvoor aan zet is en wat ervoor nodig is om hem daar te krijgen.
De kliko-tegel is inmiddels allang geen tegelprobleem meer. Het is een gemeentelijk planningsprobleem, een communicatieprobleem en bovenal een probleem van bestuurlijke verantwoordelijkheid. En dan is er Barendrecht, zucht.