Het was woensdag in Barendrecht heerlijk lenteweer maar helaas je voortuin ligt er nog bij als een herfstdepressie: bladeren, zand, grind en een lege envelop die ooit belangrijk moet zijn geweest. Een mooi moment om je voortuin schoon te vegen, toch? En al snel diende zich de klassieke morele tweesprong aan:
naar de kliko vegen… of subtiel richting de straat.

Uitnodigend. Open. Publiek. Collectief bezit. Een niemandsland waar blaadjes poëtisch hun vrijheid kunnen hervinden. Technisch gezien is de voortuin schoongeveegd. Maar het is natuurlijk allesbehalve netjes.

Maar straks na de eerste regenbui drijven de bladeren richting het putje op straat. En ja hoor, een bekend probleem wat ontstaat, het water stroomt niet goed meer weg. Het putje is verstopt. Ach, daar is de gemeente dan wel weer verantwoordelijk voor.

Wat over blijft is een semantische discussie over het verschil tussen schoonvegen en opruimen. Over het feit dat de openbare straat geen verlengstuk van een voortuin is. Een mooie slogan zou dan ook zijn. Ik veeg niet meer van me af. Ik veeg op.