Er zijn dossiers die een gemeente tekenen. Grote infrastructurele projecten. Woningbouw. Veiligheid. En dan heb je Barendrecht, waar inmiddels al ruim een jaar een epische strijd woedt rond… de kliko tegel.

Ja, die tegel. Dat stukje stoep dat het verschil moest maken tussen orde en chaos, tussen slingende kliko’s en een strak geregisseerd afvalballet. Maar een jaar later? Helemaal niets. Nul.
Geen tegel. Geen oplossing. Geen zicht op actie. Alleen kliko's die nog steeds willekeurig door de wijk zwerven alsof ze deelnemen aan een gemeentelijke versie van Expeditie Robinson.

En ondertussen draait de ambtelijke molen onverstoorbaar door. Er zullen vast memo’s circuleren over “verdere afstemming”, “integrale benadering” en “participatietrajecten”. Want in gemeenteland kun je blijkbaar een compleet kalenderjaar besteden aan het bestuderen van een stoeptegel zonder ooit daadwerkelijk een schop de grond in te zetten.
Maar nee. Radiostilte.

Bestuurlijke Barendrechtse traagheid

De kliko tegel is daarmee uitgegroeid tot hét symbool van bestuurlijke Barendrechtse traagheid. Geen grote crisis, geen ingewikkeld miljoenenproject, gewoon een simpele praktische oplossing die blijkbaar verzandt in eindeloos gepolder. 

Misschien moeten we maar eerlijk zijn: de tegel komt er nooit. Tot die tijd blijven de kliko’s gewoon staan waar ze staan. En Barendrecht? Dat wacht geduldig verder op de meest besproken tegel die nooit werd gelegd.