In Barendrecht lijkt er een groeiend verschil te ontstaan tussen het beeld van het gemeentebestuur en de ervaring van inwoners op het veiligheidsdomein. Waar burgemeester Ronald Schneider vooral benadrukt dat de gemeente veilig is en de situatie onder controle blijft, ervaren bewoners in verschillende wijken juist toenemende onrust. 

De aanpak van veiligheidsproblemen lijkt daardoor soms te beginnen met de boodschap dat het allemaal meevalt, gevolgd door de uitleg waarom inwoners zich eigenlijk geen zorgen hoeven te maken. Een geruststellende strategie, maar wel één die wringt wanneer de dagelijkse werkelijkheid van bewoners daar niet mee overeenkomt.

Want terwijl de burgemeester blijft benadrukken dat Barendrecht een veilige gemeente is, vertellen bewoners in verschillende wijken een ander verhaal. Groepen jongeren zorgen voor overlast, bewoners voelen zich geïntimideerd en op sommige plekken lijkt de openbare ruimte steeds meer te worden bepaald door degenen die het hardst roepen, rijden of rondhangen.

Juist daar ontstaat de vraag die steeds vaker klinkt: wanneer wordt overlast een serieus probleem? Bij tien meldingen? Bij honderd meldingen? Of pas wanneer de situatie landelijke aandacht krijgt?

Natuurlijk heeft de burgemeester als portefeuillehouder openbare orde een ingewikkelde verantwoordelijkheid. Niemand verwacht dat bij ieder incident direct alarm wordt geslagen. Maar tussen onnodige paniek en problemen serieus nemen zit een groot gebied. Precies op dat terrein lijkt het bestuur soms moeite te hebben om de juiste balans te vinden.

De boodschap vanuit het gemeentehuis blijft vooral: Barendrecht is veilig, de cijfers zijn relatief gunstig en er wordt hard gewerkt aan verbetering. Tegelijkertijd stapelen de signalen uit de samenleving zich op. Bewoners uit meerdere wijken spreken over groepen jongeren die voor een onaangename sfeer zorgen. De gemeenteraad stelt steeds vaker schriftelijke vragen over veiligheid, handhaving en overlast, juist omdat zij deze signalen vanuit de samenleving ontvangt.

De recente vragen vanuit de raad laten de kern van het probleem zien: inwoners vragen om zichtbare actie, terwijl het college vooral benadrukt dat het algemene beeld positief blijft. Het verschil tussen die twee perspectieven lijkt daarmee steeds groter te worden.

Een inwoner die ’s avonds een plein of parkeerplaats vermijdt vanwege overlast, heeft weinig aan de boodschap dat Barendrecht gemiddeld nog steeds goed scoort. Kortom de burgemeester kijkt naar het hele schilderij, terwijl bewoners vooral dat donkere hoekje zien waar de verf begint af te bladderen.

Barendrecht hoeft niet te worden afgeschilderd als een criminele jungle. Daar is niemand bij gebaat. Maar een veilige gemeente is niet een gemeente waarin bestuurders vooral uitleggen waarom problemen relatief zijn. Een veilige gemeente is een gemeente waarin inwoners merken dat hun signalen serieus worden genomen, dat problemen zichtbaar worden aangepakt en dat zorgen niet worden gemarginaliseerd door onze burgervader.