Deze week trok de gemeenteraad opnieuw flink de portemonnee. Nog eens een miljoen euro extra voor de uitbreiding van het Inge de Bruijn Zwembad. Daarmee komt de rekening uit op ruim 4,6 miljoen euro. Eerder verdween al bijna een half miljoen euro in kapotte leidingen. Het zwembad draait al jaren verlies en niemand kan garanderen dat dit daadwerkelijk de laatste tegenvaller is. Toch stemde een ruime meerderheid opnieuw in.

Dat is op zichzelf niet verrassend. Wie jarenlang een project heeft verdedigd, tientallen vergaderingen heeft gevoerd en al miljoenen heeft uitgegeven, stapt vlak voor de finish niet graag op de rem. Erkennen dat een plan misschien te ambitieus was, blijkt in de politiek vaak moeilijker dan opnieuw geld vrijmaken.

De meest interessante vraag is inmiddels niet hoeveel het zwembad uiteindelijk gaat kosten. De echte vraag is of de gemeenteraad überhaupt nog in staat is om "nee" te zeggen.

Formeel wel. Praktisch niet.

Want stoppen zou volgens de wethouder ongeveer anderhalf miljoen euro kosten. Dat argument werkt vrijwel altijd. Eerst wordt zoveel geld uitgegeven dat terugtrekken steeds pijnlijker wordt, waarna diezelfde investering als reden dient om door te gaan. Het is de bestuurlijke variant van een gokker die blijft doorspelen omdat stoppen zou betekenen dat eerdere verliezen definitief zijn.

En dus werd opnieuw ingestemd.

Opvallend daarbij is de rol van EVB. De partij profileert zich graag als waakhond van de gemeentefinanciën: kritisch, zuinig en wars van verspilling. Maar zodra het over het zwembad gaat, lijken die principes opvallend flexibel. Juist EVB heeft jarenlang ingezet op een buitenbad en grotere recreatieve ambities. Daarmee legde de partij mede de basis voor een project dat steeds verder uitdijde.

Is dit niet precies dezelfde bestuursreflex die eerder zichtbaar was bij het inmiddels ter ziele gegane Aquarendrecht? Ook toen werd gedroomd van een voorziening die Barendrecht op de kaart zou zetten. Ook toen werden grootse plannen gepresenteerd als investeringen in de toekomst. En ook toen bleek de financiële werkelijkheid aanzienlijk weerbarstiger dan de politieke ambitie.

Natuurlijk is de huidige uitbreiding niet te vergelijken met de omvang van Aquarendrecht. Maar de onderliggende gedachte lijkt verdacht veel op elkaar: de wens om meer te zijn dan een functionele voorziening alleen.

Want laten we eerlijk zijn: niemand betwist dat Barendrecht een zwembad nodig heeft. Zwemlessen voor kinderen zijn belangrijk en een goede sportvoorziening hoort bij een gemeente van deze omvang. Maar een zwembad voor zwemlessen is iets anders dan een recreatief complex dat moet concurreren met voorzieningen in de regio.

Terwijl Ridderkerk tientallen miljoenen investeert in een volledig nieuw zwembadcomplex, probeert Barendrecht met enkele miljoenen een bestaand bad uit te breiden. Vervolgens wordt gesproken over aantrekkelijker worden, concurreren en toekomstbestendigheid. Dat klinkt ambitieus, maar roept vooral de vraag op of de verwachtingen ooit realistisch zijn geweest.

Want hoe meer recreatieve wensen aan het project werden toegevoegd, hoe groter de financiële risico's werden. Wat begon als een noodzakelijke investering in een zwembad, groeide langzaam uit tot een project waarin steeds meer politieke dromen moesten worden gerealiseerd.

Het argument van de zwemlessen wordt daarbij inmiddels wel erg vaak als schild gebruikt. Alsof iedere kritische vraag over miljoenenoverschrijdingen automatisch een aanval is op het voortbestaan van het zwembad. Dat is natuurlijk onzin. Je kunt tegelijkertijd vinden dat Barendrecht een zwembad nodig heeft én constateren dat de financiële aansturing van dit project ernstig tekortschiet.

Wat dinsdagavond vooral zichtbaar werd, was een gemeenteraad die gevangen zit in eerdere besluiten. Hoe hoger de rekening oploopt, hoe moeilijker het wordt om alsnog kritisch te zijn. Niemand wil immers verantwoordelijk zijn voor een half afgebouwd project of miljoenen aan afschrijvingen.

Daardoor is het zwembad inmiddels meer geworden dan een sportvoorziening. Het is een voorbeeld van hoe politieke ambitie, eenmaal ingezet, steeds moeilijker te corrigeren is.

De echte test moet bovendien nog komen. Wethouder Margo Stolk verwacht dat 4,6 miljoen euro voldoende zal zijn, maar kon daar geen garantie op geven. Dat is precies het soort uitspraak dat inwoners van Barendrecht inmiddels met enige scepsis zouden moeten lezen. Want als de afgelopen jaren één ding hebben laten zien, dan is het dat een zwembad geen diep bad nodig heeft om toch bodemloos te lijken.