Komen er windturbines aan de Oude Maas of niet? Als het aan veel Barendrechters ligt niet. De lokale weerstand tegen deze ‘Euromasten’, wordt nogal eens aangeduid als ‘NIMA-gedrag’: Niet In Mijn Achtertuin. Vanzelfsprekend koesteren veel inwoners de belevingswaarde van het beetje natuur- en recreatiegebied in de omgeving. Maar naast NIMA-argumenten zijn er méér kanttekeningen te plaatsen bij de windagenda in Nederland: Windenergie is peperduur en onbetrouwbaar. Een achterhaald concept.

Peperduur
Minstens € 53 miljard. Dat zijn de totale uitvoeringskosten van de windagenda in Nederland de komende jaren. Tenminste, dat becijfert de groene rekenkamer. Een door ingenieurs, wetenschappers en journalisten opgerichte stichting die overheidsbeleid op het gebied van natuur, milieu, klimaat en energie kritisch doorrekent. Dat zijn meer publieke uitgaven dan de HSL, Betuwelijn, JSF en alle Deltawerken samen, zo vergelijken zij treffend. Gemeenschapsgeld welteverstaan. En u gaat dat via uw energierekening terugbetalen.

Onbetrouwbaar
“Maar we willen allemaal dat het licht blijft branden”, ook in de raadsvergadering van Binnenmaas kwam dit argument voorbij. Dat argument klopt niet. Het opwekken van windenergie kent enorme pieken en dalen. Als het flink waait is er een overschot aan stroom. Er moet dan zelfs energie ‘gedumpt’ worden, omdat het aanbod de vraag overstijgt. Maar als het nauwelijks waait ontstaat juist een energietekort. Dan moeten fossiele centrales dat alsnog compenseren. Zelfs in een groot land als Duitsland (ca. 7.000 turbines), varieert de totale dagelijkse windproductie van 0,2% tot 38% van het benodigd vermogen. Deze schommelingen trekken een enorme wissel op het energienet. En fossiele CO2-uitstoot blijft. Voor het succesvol benutten van energie overschotten, is een gigantische technologische doorbraak nodig. In opslag van energie. Die doorbraak wordt voor de nabije toekomst niet voorzien. Maar ondertussen blijven we wél miljarden gemeenschapsgeld pompen in windturbines.

Achterhaald concept
Onze fossiele brandstoffen zijn vervuilend en eindig. Ooit zijn ze op. Daar moeten we tijdig op anticiperen. Maar niet door nú bakken geld uit te geven aan het achterhaalde concept windenergie. Nederland mag best groot denken. Bijvoorbeeld door flink te investeren in onderzoek. Naar schone en veilige opvolgers van kernenergie. Bijvoorbeeld kernfusie en thorium. Wel de lusten (onbeperkt stroom), niet de lasten (radioactief afval, kernwapenmateriaal).
Dit soort kwesties worden uiteraard niet op gemeentelijk niveau beslist. Maar ook op gemeentelijk niveau liggen er voldoende kansen. Zoals? Samen met inwoners inzetten op afvalscheiding, meer groen, beperking energieverbruik, kleinschalige opwekking en opslag. WIMA-beleid dus: Wel In Mijn Achtertuin.