Theater het Kruispunt werd vorige week bekroond met een gouden plak voor meest gastvrije theater van Nederland in de categorie ‘kleine gemeenten’. We hadden 124 concurrenten dus we zijn apetrots, bedankt voor uw stem! Het is nu bijna een jaar geleden dat Het Kruispunt in Barendrecht officieel werd heropend met 5 partijen in één gebouw. Met elkaar maken we Het Kruispunt tot de plek die wij graag voor u willen zijn: waar iedereen welkom is en waar je zintuigen geprikkeld worden. Deze waardering is dus een bekroning op het werk van al mijn Kruispuntcollega’s!

De prijsuitreiking zette me aan het denken over de term ‘gastvrijheid’. Terwijl ik daar zat in het Fox Theater van de ANWB dacht ik aan mijn grootouders. Wekelijks was het een zoete inval, iedereen waaide aan, zonder belletje, immers, de deur stond áltijd wagenwijd open. Iedereen bracht zijn eigen verhalen, vraagstukken, nieuwe aanhang en vrienden mee. Ik hoor de echo van mijn oma’s ‘kom verder kind, ga zitten en wat wil je drinken? En ‘Jan schenk eens wat in’, zodat zij lekker kon genieten van de kleppende meute, net als in een foyer. En mijn opa (als hij eenmaal zat na alle glaasjes te hebben gevuld) vertelde verhalen, verhalen en verhalen, net als in een theater, we hingen aan zijn lippen, zoveel mogelijk kleinkinderen opgepropt in zijn versleten leren stoel. Ik vermoed dat op die schoot de kiem is gelegd voor mijn onvoorwaardelijke liefde voor theater.

Tijdens die prijsuitreiking besefte ik me, terwijl Frits Sissing ons door de strak georganiseerde middag praatte, dat ik me zo gelukkig mag prijzen met het warme bad waar ik uit kom. Dan kom ik vaak ook op grotere gedachten, Nederland, Europa, wereld, wees gastvrij… ‘’was alles maar een klein Kruispuntje…zucht…’’ en de winnaar is…’’Theater het Kruispunt uit Barendrecht!’’ Hè? Wij? Mijn collega Marlies en ik gilden het uit na deze onverwachte bekroning, we waren immers vorig jaar al zo dik tevreden met brons!

The day after genieten we na, maar mijn hersens kraken…hoe kunnen we deze prijs niet alleen publicitair en zakelijk benutten, maar vooral ook maatschappelijk. Dat bracht mij op ‘de week van de eenzaamheid’ die onlangs plaatst vond. In samenwerking met maatschappelijke partners uit Barendrecht konden we verschillende mensen een fijne ‘avond uit’ aanbieden, en ik hoop dat deze bezoekers zich die avond net zo welkom en gastvrij ontvangen voelden als ik vroeger bij mijn grootouders.

Tot ziens in uw theater.

Irene Pronk